Historia Zgromadzenia - w Polsce

Do Polski zgromadzenie przybyło w 1903 r. i otwarło we Lwowie Szkołę św. Józefa. Polscy bracia przybyli do tego miasta z Wiednia, odpowiadając na zaproszenie ówczesnego arcybiskupa, św. Józefa Bilczewskiego i rozpoczęli swoją działalność przy wydatnej pomocy św. Zygmunta Gorazdowskiego. Czas okupacji był okresem konspiracji i prześladowania; śmiercią męczeńską zginęło wtedy czterech braci (m.in. br. Wojciech Trocha, został zabity w obozie na Majdanku, gdyż stanął w obronie katowanego współwięźnia). Samodzielna prowincja braci w Polsce została utworzona w 1964 r.  Dziś bracia szkolni w liczbie ponad 5 tysięcy są obecni w 80 krajach na całym świecie. Po stu latach obecności braci w naszym kraju polska prowincja liczy ok. 60 zakonników w 11 wspólnotach (w 8 diecezjach). Niektórzy nadal katechizują w szkołach państwowych oraz włączają się w działalność różnych grup duszpasterskich, pozostali pracują w dziełach zgromadzenia: 1 przedszkole, 2 szkoły podstawowe, 2 gimnazja, 2 domy pomocy społecznej, 2 warsztaty terapii zajęciowej, 1 specjalny ośrodek wychowawczy, 1 ośrodek szkolno-wychowawczy, 1 ośrodek sportu, 3 półpubliczne kaplice. Polscy bracia pracują pracują także we Francji, Libanie, Kamerunie, Włoszech i na Słowacji. Bracia Szkolni wierni zaleceniom i wskazaniom Założyciela łączą w swoim powołaniu konsekrację zakonną z edukacyjną misją wśród dzieci i młodzieży. Aby całkowicie oddać się służbie pedagogicznej nie przyjmują żadnych święceń, w ten sposób mają stawać się prawdziwie braćmi każdego człowieka. Można ich spotkać w szkołach wszystkich typów, a nawet na uniwersytetach. Pracują także w ośrodkach dla młodzieży trudnej i opóźnionej w rozwoju; wielu z nich głosi Dobrą Nowinę na misjach. Gdziekolwiek są, swoim życiem i słowem niosą Ewangelię w świat nauczania. Ich życie wspólnotowe i apostolskie jest umacniane przez ducha wiary i gorliwości, dlatego starają się wszędzie dostrzegać obecność Boga i czynić wszystko dla Niego.